LEDEN LOGIN
LEDEN LOGIN
Enkele gegevens ontbreken of zijn onjuist

Het formulier kan nog niet worden verzonden omdat het nog niet helemaal (correct) is ingevuld.

wachtwoord wijzigen / vergeten?

15
apr

Waarom een kaartje sturen nooit uit de mode raakt

Ooit moest elke beginnende postbode een eed afleggen; droeg iedere bezorger een herkenbaar uniform en kostte een postzegel een stuiver. De markt krimpt inmiddels al jaren en de euro per zegel komt in zicht. Toch stapt Nederland niet massaal over op digitale kattebelletjes, kaartjes en brieven; vooral nu niet.

De grens van 1 euro voor een postzegel had al op 1 januari 2020 gepasseerd kunnen zijn. Vorig jaar, toen de prijs nog 87 cent per stuk was, gaf de consumentenwaakhond Autoriteit Consument & Markt (ACM) toestemming aan PostNL om de postzegelprijs met ruim 16 procent te verhogen, maar uiteindelijk hield het postbedrijf het bij een kleine 5 procent.

De ACM gunt PostNL de ruimte om de alsmaar stijgende kosten voor de bezorging in de postzegelprijs door te berekenen. Maar dat bedrag moet wel –voor zowel consumenten als bedrijven– redelijk blijven. De consumentenwaakhond staat het maken van winst toe, maar stelt hier wel grenzen aan. Een buitensporige verhoging van de posttarieven is dan ook niet toegestaan. Daarom bepaalt de ACM ieder jaar of, en zo ja met hoeveel, de tarieven mogen stijgen.

Was het vroeger heel normaal om een kaartje te sturen naar vrienden of familie, tegenwoordig hebben e-mail, WhatsApp en Facebook deze functie goeddeels overgenomen. Als gevolg hiervan krimpt de postmarkt al jaren. Daarom lijkt het slechts een kwestie van tijd te zijn totdat een standaardbrief met een postzegel van minstens een euro gefrankeerd moet worden.

Ieder bedrijf dat z’n afzetmarkt ziet krimpen, past daar zijn dienstverlening op aan. Maar bij PostNL ligt dat niet zo simpel, omdat het bedrijf de zogeheten universele postdienst uitvoert – een erfenis uit het verleden toen de vroegere PTT nog een staatsbedrijf en monopolist was. Dit betekent onder meer dat het verplicht is om op vijf dagen in de week post op te halen en te bezorgen. Dringende poststukken, zoals rouwkaarten, dienen zelfs uiterlijk een dag later bij de geadresseerde op de deurmat te vallen.

Kortom, PostNL moet aan hoge kwaliteitseisen blijven voldoen, terwijl de inkomsten door een dalend marktaandeel slinken. De te leveren diensten versoberen of minimaliseren, is dus geen optie: de voorwaarde van de universele postdienst laat hier geen ruimte voor. Het opvoeren van de tarieven lijkt dan ook de enige uitweg.

Lees het hele artikel hier.

Bron: Reformatorisch Dagblad